Παυσίλυπον

  Μέσα απ’ τα τραγούδια μας ανταμώσαμε ένα βράδυ, γενιές που φύγανε, γενιές που ήρθανε, στου χρόνου το γαϊτάνι.   Φωτιά ανάψαμε σε άδειο ακρογιάλι, κιθάρες, λύρες και αυλοί, ηχήσανε και πάλι.   Λίγο πιο πέρα κάθισαν, σε μισοσκότεινη κρύπτη, ο Όμηρος με τον Σολωμό, κι ο Φεραίος δίπλα στον Ελύτη.   Συζήτηση πιάσανε για τα περασμένα, τα χρόνια τα λαμπρά της πατρίδας,   τ’ από πολλούς ξεχασμένα.   «Εγώ έγραψα ύμνο για την ελευθερία» «Κι εγώ για τον Αχιλλέα που πολέμησε στην Τροία» «Εγώ οραματίστηκα ελεύθερη την Ελλάδα» «Κι εγώ έγραψα για χάρη της ποιήματα μεγάλα»   «Με την πέννα μου σχεδίασα  τον ήλιο της δικαιοσύνης, τη Μυρσίνη και την ελιά, το πραγματικό σύμβολο της ειρήνης.»   Τότε σηκώθηκε ο Όμηρος, ως ο γηραιότερος της παρέας, λόγο να πει στη σύγχρονη γενέα.   «Τα όνειρα της νιότης ίδια μείνανε, αγάπη και επανάσταση ζητάνε, μα οι συνθήκες της ζωής αλλάξανε, για τους επανα...

Στο μονοπάτι νωπά τα ίχνη από τα βήματά μας κύκλος στον κύκλο πάνω στο χώμα κάτω από το πεύκο θυμάσαι; τότε χορεύαμε γελώντας το βαλς της ζωής Σέβη Κωνσταντινίδου  Φωτογραφία: pixabay/prettysleepy1

Είδα ένα όνειρο, πως ήταν  πρωί, λέει, κι  από  τις γρίλιες ανάμεσα γλιστρούσαν  οι πρώτες ηλιαχτίδες επάνω στην κουρτίνα κάτι τιτιβίσματα, λέει, έξω απ’ την αυλή εισέβαλαν στο σπίτι κι  ο σκύλος, λέει, στης πόρτας  το χαλί  ξάπλωνε ακόμη Και συ λέει, έπαιρνες στο χέρι τα κλειδιά και λίγο, μια στιγμή θαρρείς, λίγο πριν το πρόσωπό σου αγγίξει τον καθαρό αέρα εσύ έμπαινες, λέει,  ήλιος πρωινός  στην κάμαρα του ύπνου κι  άφηνες, λέει, εκεί στην άκρη των ματιών μου ένα δροσερό φιλί, λέει. Σέβη Κωνσταντινίδου Πρώτη Δημοσίευση Πίνακας: Alena Hennessy

Ο ήλιος σα ν’ ανέτειλε τα πουλιά ξυπνήσαν οι δρόμοι γεμίσαν κι η κτίση αναστήθηκε Μια καινούρια ζωή ξεκινά μια ζωή που μπορούμε να είμαστε μαζί Το όνομά σου με ωθεί να σε γνωρίσω ακατάπαυστη η θέληση ανίκητη η ψυχή σου το μέσα μου σαρώνει πολλαπλοί οι χτύποι μου στέλνουν σήμα στους δικούς σου Ο ήλιος σα να χάθηκε τα πουλιά κοιμούνται οι δρόμοι ερημωμένοι τα μάτια μου κλειστά μα το μυαλό ανοιχτό Νιώθω τη μυρωδιά σου να με τυλίγει όπως δέντρο που ανθεί Μόνο αυτές οι πεταλούδες με ενοχλούν δεν τις κρατώ άλλο δέσμιές μου ας βρουν φωλιά αλλού Ο ήλιος σα να έδυσε τα παλιά έπαψαν οι δρόμοι μισοσβησμένοι ωσάν οι ελπίδες μου για μας Πάλι το βλέμμα σου δεν πρόλαβα Το εγώ μου πονά σα δέντρο με κομμένα τα κλαδιά Κοντοδημητρίου Δήμητριος Β' έπαινος  του Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης με θέμα τον Έρωτα, 2019 Φωτογραφία Καλλιόπη Ποζουκίδου

Μπαλκόνια πλυμένα, καθαρά κι η αυλή απ' άκρη σ' άκρη σκουπισμένη φρεσκοσιδερωμένα τ' άσπρα πετσετάκια και στο τραπέζι της κουζίνας το καλοκαιρινό καλό τραπεζομάντηλο. Το καντηλάκι καίει μπροστά τους τόσες φωτογραφίες γεμίσαν τη γωνία ξεσκονισμένες και απαστράπτουσες, όλη την ημέρα επισκέψεις για δεύτερη φορά μέσα στον χρόνο ή και τρίτη γέλια πολλά και άσωτες χαρές πώς τα περνάμε, πώς μεγαλώσαμε και τα παιδιά και τα φυτά και κείνο το πεύκο στην αυλή τεράστιο έχει γίνει... Τα ζουμπούλια και την τριανταφυλλιά, ναι, μην ανησυχείς, τις προσέχω ιδιαιτέρως και κείνη τη μικρή σκουλαρικιά, όχι, όχι σταμάτησα να σπάω τα μπουμπούκια... τώρα περιμένω με υπομονή να ανθίσει, γιατί το ξέρω κανείς πια δε θα με μαλώσει μόλις τα πλησιάσω... Ναι, ναι, όλα καλά. Κι ανταλλάσουμε τα τελευταία φιλιά κάτω απ' το φως της ξώπορτας εκεί, πριν πάρουνε την ανηφόρα κι απομείνουν οι φωτογραφίες άλαλες τώρα δίπλα στο καντηλάκι... Σέβη Κωνσταντινίδου Φωτογραφία ...

Ακόμα λεν την ιστορία οι παλιοί, πως για μια αγάπη μαχαιρώθηκε, στη μέση της πλατείας. Ακόμα δείχνουνε το μέρος που έπεσε. Τις νύχτες βγαίνει λεν, κάθεται στο παγκάκι κι ως τα χαράματα κοιτάζει το μπαλκόνι της. Αν πας πολύ πρωί, γύρω από το παγκάκι, σωρό θα δεις λένε τα αποτσίγαρα. Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία BlueSeaShell /pixabay

Αναδρομές, μονόλογοι παιχνίδια του μυαλού στο φως και στο σκοτάδι. Του νου οντότητες, ιδέες, δυνάμεις του ασυνείδητου. Πόθος τραχύς και βασανιστικός αίμα του έρωτα από καιρό κλεισμένη η πληγή. Μα ξεγελάστηκα με μύθους. Είδωλο του Μενέλαου στην Τροία και η δική μου Ελένη να υφαίνει με κόμπους πολλούς την μοίρα που δε διάλεξα… Ανυπεράσπιστοι μικροί θεοί μπροστά στον ανελέητο πόθο. Αλεξάνδρα Ζάγκα Φωτογραφία: Ποζουκίδου Κέλλυ