Παυσίλυπον

Ακόμα λεν την ιστορία οι παλιοί, πως για μια αγάπη μαχαιρώθηκε, στη μέση της πλατείας. Ακόμα δείχνουνε το μέρος που έπεσε. Τις νύχτες βγαίνει λεν, κάθεται στο παγκάκι κι ως τα χαράματα κοιτάζει το μπαλκόνι της. Αν πας πολύ πρωί, γύρω από το παγκάκι, σωρό θα δεις λένε τα αποτσίγαρα. Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία BlueSeaShell /pixabay

Του τσακισμένου ονείρου αγόρι, ησύχασε. Θα έχουν εκεί πάνω αίθουσες σχολικές, θρανία, για να σκαλίζεις τρυφερά το όνομά της, τραγούδια να χαράζεις της πατρίδας σου. Ησύχασε, θα δουν τον έλεγχο που έραψες στα ρούχα σου. Θα δουν, επιμελής πως ήσουνα. Μόνο, στης Ιστορίας το μάθημα να δώσεις παραπάνω προσοχή. Δεν διάβασες καλά, ότι στης Ιστορίας το πάντα, καλοδεχούμενοι ποτέ, δεν ήτανε οι ξένοι. (Για τον μικρό μετανάστη μαθητή από την Αφρική, που πνίγηκε στα ανοιχτά της Ιταλίας έχοντας ραμμένο στα ρούχα του τον σχολικό του έλεγχο.) Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία PrebenGammelmark/pixabay

Εκεί που ήταν η φωλιά της αλεπούς, και το κλαδί του γκιώνη, εκεί που μοσχομύριζε ρίγανη και θυμάρι, τα κλάξον τώρα και τα φρεναρίσματα. Τα ξωτικά που χόρευαν στα ξέφωτα του λόγγου, κάτω από την Πανσέληνο, τώρα, στη μυρωδιά των εξατμίσεων εθισμένα, τρέχουνε, πίσω απ΄τ΄αυτοκίνητα. Κι οι ντροπαλές νεράιδες των πηγών, κάνουνε στις νταλίκες οτοστόπ με ανοιχτό, τάχα, απρόσεκτα το μπούστο Τάσος Σ. Μάντζιος Πρώτη Δημοσίευση Φωτογραφία Pixel2013/ pixabay.com

Βοηθάτε στίχοι, μ΄όλη σας την ικμάδα την τροχαλία τραβήξτε, να σηκωθούνε τα φεγγάρια απ΄τους ασπάλαθους, τη δύναμή σας όλη βάλτε ποιήματα, να ΄ρθουν ενήλικοι καιροί και άνθρωποι γεμάτοι ν΄ απλώνουν την καρδιά στο φως, ν΄ αδειάζουν της ψυχής τις τσέπες από τα μουχλιασμένα ψίχουλα, μπολιάστε, ποιητές, εδώδιμα όνειρα, χαρούμενα σκιάδια ελπίδας στο λιοπύρι, να ξημερώσει μια εποχή χρωμάτων κι αρωμάτων, χωρίς μπαστούνι να βαδίζουμε, δίχως την χρεία ποιητών και ποιημάτων. Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία 95C/pixabay.com

Παράδεισος  και Κόλαση, με μια λεπτή κλωστή χωρίζονται. Μια αδιόρατη γραμμή, που, όποτε θέλεις, την περνάς. Καμιά δεν έχουν διαφορά. Μονάχα που στην Κόλαση, τα χέρια πάντα έχουν στις τσέπες. Μα, στον Παράδεισο, κρατάει σφιχτά, ο ένας το χέρι του άλλου. Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία pixabay Πρώτη Δημοσίευση Ουρανοδρόμιο

Αν ήταν η δικαιοσύνη σου αγάπη, ή ένα χαμόγελο αφημένο στην πόρτα μου το πρωί, αν το αδέκαστό σου τρυφερότητα ήταν αν, λέω σε κρατούσε ξάγρυπνη η προσμονή κάποιου τριξίματός μου στα σκαλιά σου, θα φρόντιζες να αργήσει να τελειώσει της αντοχής το υφαντό. Θα σκάλιζες στην αγκαλιά σου μια στοργή. Θα κένταγες δυο ηλιαχτίδες αντικρύ στην πρόγνωση του αυριανού καιρού, που θα ΄ναι βροχερός μακριά σου. Τάσος Σ. Μάντζιος Τα οξέα του ποιήματος, εκδόσεις Ευ Φωτογραφία Καλλιόπη Ποζουκίδου

Ξυπνάνε… Κι έχουν στα μάτια, ακόμα, του ύπνου ακμαία, τα κρόσσια!... Πίνουν απ΄τον καφέ τους, μια γουλιά… Ρίχνουν μια γρήγορη ματιά, στον καθρέφτη… Ξεκινάνε!... Στις τσέπες, κουδουνίζουν οι έγνοιες τους… Κι είναι κιόλας, η μέρα γύρω από το λαιμό της περασμένη!... Γι άλλους κολιέ. Γι άλλους θηλειά!... Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία pixabay