Για σένα

-



Μπορεί να μη βρεθούμε
να μην ξαναδώ το πρόσωπό σου
που τόσο λατρεύω
ποτέ.
Μα όπου και να ΄μαι
αν με χρειαστείς
θα έρθω στα όνειρα σου.
Πάντα θα είμαι εκεί.
Να σε βλέπω ν’ ανθίζεις
κι ας είμαι μακριά σου.




Μαρία Ορτουλίδου
Φωτογραφία thanh262k/ pixabay

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αποφάσεις

-
Εικόνα
Ξυπόλητος και με κοντό το παντελόνι τρέχει στην τελευταία την στροφή, εκεί,  ανάσες παίρνει καθώς το στήθος το μικρό φουσκώνει  ξεφουσκώνει … αυτή την πεταλούδα του ποτέ δεν θα την φτάσει, ατέλειωτο κυνηγητό και πάντα τον νικάει στο ίδιο το σημείο, εδώ, σαν φτάσει πάντα χάνει. Ισιώνει τώρα το μαλλί, σκουπίζεται μια στάλα με το μανίκι το παλιό  το πρόσωπο περνάει Στον ώμο βλέπει, ευτυχώς, να κρέμεται ακόμη το  πάνινο ταγάρι. Δυο τρεις ανάσες στη σειρά, στα γόνατα τα χέρια και μόλις ξεκουράζεται  τον μύλο πλησιάζει. Κάνει κουράγιο και μιλά και σκύβει το κεφάλι, τα ίδια λόγια πάλι, σιγά πολύ σιγά -αλεύρι θέλω για ψωμί κι η μάνα μου περνάει για πληρωμές και οφειλές στο τέλος της βδομάδας. Μαζεύτηκαν πολλά, o  μυλωνάς του λέει όμως να μ΄ αλεύρι γέμισα όλο σου το ταγάρι Κι η ανηφόρα πια βαριά, σιγά την ανεβαίνει και τρέχει μακριά ο λογισμός  κι αναπαμό δεν έχει. Μια πέτρα βρίσκει και κλωτσά με τα γυμνά του πόδια, ούτε τον πόνο νιώ...
Διαβάστε περισσότερα

Το έβγαλες;

-
Εικόνα
-   Το έβγαλες; -  Ποιο; -  Για να ρωτάς, δεν το έβγαλες, μου είπε στο τηλέφωνο. Η γιαγιά, μια Μεγάλη Πέμπτη πριν χρόνια πολλά.  -  Θα το βγάλω, τώρα. -  Τώρα   είναι αργά. Σιγά μη σε περιμένουν μέχρι τις 12. -  Με περιμένουν, σιγά μη φύγουν. Κλείσε. Και το έβγαλα. Και το βγάζω κάθε Μεγάλη Πέμπτη. Το κόκκινο πανί. Και το αφήνω όλη την ημέρα. Μέχρι τις δώδεκα το βράδυ. Και μπορεί και να είμαι η μόνη, μα καθόλου δε με πειράζει. Όπως δε με πειράζει που θυμιάζω κάθε παραμονή Χριστουγέννων και παραμονή Πρωτοχρονιάς. Δηλαδή όχι εγώ, βάζω τον άντρα μου να θυμιάσει γιατί έτσι θέλει το έθιμο, το αντέτι. Α, όλα κι όλα εμείς σεβόμαστε τους άντρες μας και δεν τους παραγκωνίζουμε. Εμείς εκεί, στα ορεινά. Τη Μεγάλη Πέμπτη όμως το κόκκινο πανί το βγάζουμε εμείς, οι γυναίκες. Όπως και να το κάνεις είμαστε πιο εξοικειωμένες με τους εκεί, δες και τον Χριστό. Τι νομίζεις, τυχαία παρουσιάστηκε πρώτα σε γυναίκες; Όχι, βέβαια. Λοιπόν,...
Διαβάστε περισσότερα

Η ποδιά της μάνας

-
Εικόνα
          Το πέτρινο σπίτι του έστεκε θεοσκότεινο. Αρχοντόσπιτο, το θυμόταν στις δόξες του με γλέντια και χαρές. Η μάνα του, η Αναστασιά, είχε την αυλή πεντακάθαρη, γύρω γύρω περιποιημένα πολύχρωμα χαλάκια από λουλούδια και στη μέση έστεκε το πηγάδι πετροστολισμένο με μεράκι από τον συχωρεμένο τον παππού του. Συνήθως στο χωριό σε ένα σπίτι συνυπήρχαν οικογένειες ενώ εδώ κατοικούσε μόνο η οικογένεια του Γιωργή. Μέσα είχε ένα μεγάλο οντά με έναν πυρομάχο που δεξιά και αριστερά είχε μεντερλίκια στρωμένα με κόκκινες φλοκάτες τις οποίες στόλιζαν λευκά μαξιλάρια από τα προικιά της μάνας.      Η κουζίνα τους όμως ήταν το καλύτερο σημείο του σπιτιού. Ήταν μέσα στο σπίτι και όταν η μάνα μαγείρευε, ευωδίαζε παντού. Υπήρχε ζωή εκεί μέσα και ο Γιωργής την έβλεπε σαν ένα ανθρώπινο μελίσσι. Η μάνα να μαγειρεύει, οι δίδυμες παρακόρες να συμμαζεύουν και γυναίκες να μπαινοβγαίνουν. Οι φιλενάδες της μάνας που πετάγονταν για λίγο να πουν τα δικά τους, η γειτόν...
Διαβάστε περισσότερα