Παυσίλυπον

Κάτω από την αμυγδαλιά της αυλής ακουμπήσαμε τα νεογέννητα όνειρά μας Σκύψαμε από πάνω τους κι όλο χαρά τα είδαμε να κουνούν πόδια και χέρια να ψάχνουν με τα μάτια τη φωνή μας να χαμογελούν Τα είδαμε να μεγαλώνουν, να γίνονται πολύχρωμα να αλλάζουν σχήμα και φωνή να αυτονομούνται Κι ύστερα μια μέρα με το πρώτο αεράκι της αυγής να σηκώνονται, να ανεβαίνουν Ολοένα να ανεβαίνουν, κι άλλο κι άλλο και να ανεμίζουνε στον ουρανό σαν κόκκινα, κίτρινα και πράσινα μπαλόνια Κι εμείς να τα κοιτάμε καθώς φεύγουνε και να γελάμε, να γελάμε ξαπλωμένοι κάτω από την αμυγδαλιά της αυλής Και τους κουνούσαμε τα χέρια γιατί δεν είχαμε πρόχειρο μαντήλι Ανάσκελα ξαπλωμένοι Καλό ταξίδι τους λέγαμε     Κι η μυγδαλιά στον αποχαιρετισμό της τίναξε τα κλαδιά της και πέσανε βροχή τα όμορφα λουλούδια Και εμείς κοιτούσαμε τα όνειρά μας να φεύγουν μέχρι που τ΄ άνθια της αμυγδαλιάς σκέπασαν τα μάτια μας, αγκάλιασαν τα βλέφαρά μας Μια  ά...

Κάπου μες το μοβ του ουρανού, ταξιδεύω με τρένο Ταξιδεύεις κι εσύ, μα σε άλλο βαγόνι Σ΄ έχω αφήσει εκεί μες στη σκόνη Από σένα, τίποτα δεν περιμένω Θα ΄σαι βουβός επιβάτης… Σε καμιά στάση δε θα κατέβεις Με την παρουσία σου απλά διαφεντεύεις Στέκεσαι εκεί μια γωνιά του μυαλού μου γεμίζεις Γλυκά μου θυμίζεις πως το τρένο διαγράφει πορεία. Εύη Κατσίκα φωτογραφία Владимир Харитонов / pixabay

Βγήκε ο κήρυκας στην αγορά Έσυρε τα σανδάλια του στον κεντρικό πεζόδρομο. Είδε τα άδεια πρόσωπα και τα Ενοικιάζεται στα μέτωπα τις σφιγμένες γραμμές των χειλιών και τα στρογγυλά μάτια που φώναζαν Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Είδε έτοιμες βαλίτσες από καιρό Στο να χέρι αυτές Και στ΄ άλλο τα μικρά παιδιά.                   Σαν βέλη σε άσκηση τοξοβολίας άρχισαν να τον τρυπούν οι σκέψεις Ουκ  επ άρτω μόνω  ζήσεται  άνθρωπος            Αλλά άνευ  άρτου δεν μπορεί να ζήσει καν, σκέφτηκε. Προχώρησε κι άλλο                                               ...

Εκείνη τη χρονιά πλάκωσαν σαν ακρίδες οι βρυκόλακες. Μας κυνηγούσαν, μας  έπιναν το αίμα μας ρουφούσαν κάθε ικμάδα ζωής Τους συναντούσες στα θέατρα, στις αίθουσες εκπαίδευσης, στην αγορά, παντού Εμείς αδύναμοι κυκλοφορούσαμε ανάμεσά τους, σέρναμε την ψυχή μας με ένα κορδόνι περασμένο στο λαιμό της κι αυτή ακολουθούσε κάθε μας βήμα. Οι πιο επικίνδυνοι  δεν ήταν  αυτοί αλλά εκείνοι οι φίλοι που κρεμούσαν οδηγίες πλεύσης στα κλαδιά του δέντρου της αυλής Μη μιλάς, μη λες τίποτα, κοίτα τη δουλειά σου κάτσε, λίγο αίμα θα πιουν, δεν θα πεθάνεις Έτσι βρήκαν συμμάχους στις εκμυστηρεύσεις της νύχτας και στις φλούδες των πορτοκαλιών Δεν μας ενοχλούσε το αίμα, Όχι, αυτό που ενοχλούσε ήταν η αγένειά τους, οι προσβολές τους, τα σαρκαστικά χαχανητά τους. Ναι, Στερούνται εκείνης της παιδείας που μικρός ενστερνίζεσαι, να μιλάς ευγενικά Αλλά, έτσι είναι, αγαπητέ μου, οι βρυκόλακες, κάνουν προπόνηση στην κακία και μόνο απαιτο...

Αποχωρισμός Μη φύγεις μείνε λίγο ακόμα. Συνήθισα τη μοναξιά και το σκοτάδι. Μα την απουσία σου δεν μπορώ ν’ αντέξω. Όταν είσαι εδώ όλα μοιάζουν πιο όμορφα απ’ ότι είναι τα δάκρυα γίνονται χαμόγελα. Τώρα που φεύγεις η ψυχή λιγοστεύει θλίψη σ’ επανάληψη. Υποσχέσου πως θα βρεθούμε ξανά κι ας είναι ψέμα να παίρνω κουράγιο περιμένοντας να επιστρέψεις. Κι αν εκεί που πας είναι για καλό τότε τρέχα φύγε εγώ θ’ αντέχω ξέροντας πως είσαι πια ευτυχισμένος.  Μαρία Ορτουλίδου Φωτογραφία Μαρία Ορτουλίδου

Έκοψα τις φλέβες μου σήμερα μα δεν αισθάνθηκα τίποτα, ούτε πόνο, ούτε γεύση. Ένα μικρό κόψιμο ήταν άλλωστε. Υπάρχουν και εκείνα, τα πιο βαθιά που κανείς δεν τολμά να τ’ αγγίξει. Ποια είμαι; Κοιτάζω τα πράγματα μου. Αυτά είναι τα βιβλία μου, τα ρούχα μου, οι φωτογραφίες μου, οι αναμνήσεις, η ιστορία μου. Όμως όλα μοιάζουν ξένα, σαν να μην είναι δικά μου, σαν να παρατηρώ κάποιον άλλο. Και τι είμαι; Είμαι γυναίκα; Είμαι άνδρας; Παιδί; Είμαι άνθρωπος;  Πρόσωπα περνάνε από πάνω μου, μέσα μου μα δε νιώθω τίποτα. Θα έπρεπε; Άλλωστε όλα διαρκούν για λίγα λεπτά, για μια στιγμή. Όταν τελείωσε είπε κάτι. Εγώ δεν άκουσα και άρχισε να φωνάζει πως είμαι πολύ ψυχρή και πως δε θα ξαναρθεί. Ήθελα να κοιμηθώ. Μεθαύριο θα ερχόταν πάλι, όχι επειδή ένιωθε κάτι, νομίζω. Απλά είχε γίνει κι αυτό συνήθεια, ρουτίνα. Δεν τους αντέχω για πολύ ώρα. Αμέσως διώχνω τα πρόσωπα τους από τη μνήμη μου. Δεν θέλω να θυμάμαι.  Μεγαλώσαμε και τα σπίτια μοιάζουν με φυλακή. Κάποιος είπε τη λέξη ασφάλει...

Ξυπόλητος και με κοντό το παντελόνι τρέχει στην τελευταία την στροφή, εκεί,  ανάσες παίρνει καθώς το στήθος το μικρό φουσκώνει  ξεφουσκώνει … αυτή την πεταλούδα του ποτέ δεν θα την φτάσει, ατέλειωτο κυνηγητό και πάντα τον νικάει στο ίδιο το σημείο, εδώ, σαν φτάσει πάντα χάνει. Ισιώνει τώρα το μαλλί, σκουπίζεται μια στάλα με το μανίκι το παλιό  το πρόσωπο περνάει Στον ώμο βλέπει, ευτυχώς, να κρέμεται ακόμη το  πάνινο ταγάρι. Δυο τρεις ανάσες στη σειρά, στα γόνατα τα χέρια και μόλις ξεκουράζεται  τον μύλο πλησιάζει. Κάνει κουράγιο και μιλά και σκύβει το κεφάλι, τα ίδια λόγια πάλι, σιγά πολύ σιγά -αλεύρι θέλω για ψωμί κι η μάνα μου περνάει για πληρωμές και οφειλές στο τέλος της βδομάδας. Μαζεύτηκαν πολλά, o  μυλωνάς του λέει όμως να μ΄ αλεύρι γέμισα όλο σου το ταγάρι Κι η ανηφόρα πια βαριά, σιγά την ανεβαίνει και τρέχει μακριά ο λογισμός  κι αναπαμό δεν έχει. Μια πέτρα βρίσκει και κλωτσά με τα γυμνά του πόδια, ούτε τον πόνο νιώ...