Παυσίλυπον

Ακόμα λεν την ιστορία οι παλιοί, πως για μια αγάπη μαχαιρώθηκε, στη μέση της πλατείας. Ακόμα δείχνουνε το μέρος που έπεσε. Τις νύχτες βγαίνει λεν, κάθεται στο παγκάκι κι ως τα χαράματα κοιτάζει το μπαλκόνι της. Αν πας πολύ πρωί, γύρω από το παγκάκι, σωρό θα δεις λένε τα αποτσίγαρα. Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία BlueSeaShell /pixabay

Αναδρομές, μονόλογοι παιχνίδια του μυαλού στο φως και στο σκοτάδι. Του νου οντότητες, ιδέες, δυνάμεις του ασυνείδητου. Πόθος τραχύς και βασανιστικός αίμα του έρωτα από καιρό κλεισμένη η πληγή. Μα ξεγελάστηκα με μύθους. Είδωλο του Μενέλαου στην Τροία και η δική μου Ελένη να υφαίνει με κόμπους πολλούς την μοίρα που δε διάλεξα… Ανυπεράσπιστοι μικροί θεοί μπροστά στον ανελέητο πόθο. Αλεξάνδρα Ζάγκα Φωτογραφία: Ποζουκίδου Κέλλυ

Θα μείνω πάντα πέτρα κυλούμενη στο χώμα ουδέποτε θα γίνω βραχάκι εγκλωβισμένο στα βρύα και στην άμμο, είπε Σέβη Κωνσταντινίδου Φωτογραφία BozenaS/pixabay

Σαν βρεθείς απόγιομα στον ποταμό της λήθης, έχοντας στη ματιά τον πορφυρολουσμένο ήλιο, οι θύμησες οι παλιές μαύρα πουλιά θα γίνουν. Στην θέση τους χρώματα θα 'ρθούν, το γαλάζιο, το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κενό τους να γεμίσουν. Μέσα σε θέαμα λαμπρό θε να ξεχάσεις και τ’ όνομά σου, μαζί κι όλες τις πίκρες και τα βάσανά σου. Τα ασημόλαμπα νερά τα πάντα θα ξεπλύνουν, όλα τα ανυπέρβλητα, μεμιάς, μικρά θα γίνουν. Τότε θα σου φανεί εκείνη την ώρα να γεννιέσαι, χωρίς πριν, χωρίς μετά, μόνο για τούτη τη στιγμή, που στον καθρέφτη του νερού κοιτιέσαι. Από μέσα του η νύμφη, που τον κατοικεί, σοφά θα σου μιλήσει: « Άνθρωπε, ξαπόστασε από τον πολύ σου αγώνα, και νιώσε πώς η ζωή είναι γλυκιά ακόμα». Χριστίνα Αλεξίου Φωτογραφία MabelAmber/ pixabay

Γράφω γράφω όλη μέρα το βαρέθηκα το χαζοκούτι και τον υπολογιστή. Τη μισή μας ζωή εκεί μέσα την περνάμε και την άλλη μισή κοιμόμαστε. Τρέχα γύρευε. Και γράφω για ποιόν, για τι δεν ξέρω. Για 'μένα για 'σένα μπορεί. Για να περάσει η ώρα ίσως. Το καθένα χωριστά και όλα μαζί. «Scripta manent» λένε και τι σημασία έχει; Κανείς δε διαβάζει πια. Κάποιοι παίρνουνε κομμάτια τ’ αλλάζουν καταπώς λογίζουν άλλοι πάλι γράφουν ότι τους κατέβει αλήθεια ψέματα ποιος ξέρει; Αρκεί μονάχα ένας να τους πιστέψει και δώσ’ του φωτιά της γης οι απελπισμένοι. Μα όσο εύκολα παίρνουν φωτιά άλλο τόσο εύκολα ξεχνάνε όταν όλα πάλι «καλά πάνε» Εσύ πρόσεχε μονάχα όταν είσαι πεσμένος πως θα σηκωθείς μη σε ζώσουνε τα φίδια – που νεκρανασταίνονται σε κάθε κρίση ή δύσκολη στιγμή- και δηλητηριαστείς. Από το φόβο σου θα τραφούν για να σου δώσουν πίσω μίσος και φαρμάκι. Τότε θα πέφτεις χωρίς σταματημό και η κόλαση δεν θα έχει τελειωμό. Με μία διαφορά τώρα που εί...

Του τσακισμένου ονείρου αγόρι, ησύχασε. Θα έχουν εκεί πάνω αίθουσες σχολικές, θρανία, για να σκαλίζεις τρυφερά το όνομά της, τραγούδια να χαράζεις της πατρίδας σου. Ησύχασε, θα δουν τον έλεγχο που έραψες στα ρούχα σου. Θα δουν, επιμελής πως ήσουνα. Μόνο, στης Ιστορίας το μάθημα να δώσεις παραπάνω προσοχή. Δεν διάβασες καλά, ότι στης Ιστορίας το πάντα, καλοδεχούμενοι ποτέ, δεν ήτανε οι ξένοι. (Για τον μικρό μετανάστη μαθητή από την Αφρική, που πνίγηκε στα ανοιχτά της Ιταλίας έχοντας ραμμένο στα ρούχα του τον σχολικό του έλεγχο.) Τάσος Σ. Μάντζιος Φωτογραφία PrebenGammelmark/pixabay

Έπεσε ο άνθρωπος… δεν το χωράει ο νους μου! Το τελευταίο του βήμα, μοιραία  τον έβαλε στον άδη. Έπεσε ο άνθρωπος ξελογιασμένος από την ομορφιά.  Ήθελε να την εγκλωβίσει σε ένα κομμάτι χαρτιού, μα δεν πρόφτασε. Έπεσε ο άνθρωπος και σα να συναντήθηκε η τελευταία του ματιά με τη δική μου… είχε τρόμο, σκοτάδι το βλέμμα. Οι καρδιές σταμάτησαν, ο χρόνος πάγωσε λίγο πριν την αιωνιότητα… για πρώτη φορά στη ζωή μου, ζήλεψα ένα ζευγάρι φτερά. Ο ιδρώτας αυλάκωσε το πρόσωπο, η κάμερα έπεσε από τα παραλυμένα χέρια στο κενό. Έπειτα ακολούθησε το σώμα. Η τελευταία του κραυγή ενώθηκε με τη δική μου… βοήθεια χριστιανοί! Έπεσε ο άνθρωπος… Χριστίνα Αλεξίου Φωτογραφία Αιμιλιανός Γκέκας